Halverwege

Deze week zit ik precies op de helft. Van mijn zwangerschap wel te verstaan. Ik denk dat ik niet de enige ben als ik zeg dat een tweede baby op komst toch wel anders is dan een eerste.
zandloper2Toen de kleine jongen onderweg was, was ik daar zo’n beetje 24/7 mee bezig. Ik had een lijstje op mijn telefoon staan met wat ik allemaal niet mocht eten, de Blije Doos en andere gratis prullaria stonden al gauw in huis en ook de kraamzorg was optijd geregeld. Over de babynaam (enkelvoud ja, want wij wisten dat we een jongen kregen) hoefden we niet meer na te denken, die was al ver van te voren vastgelegd. Ook werden kosten noch moeite gespaard bij de aanschaf van de baby-inboedel. Marktplaats? Dacht het niet. Nieuw moest het zijn. Álles. En zolang je die spullen maar koopt bij een winkel waar ‘baby’ voor staat, weet je ook dat je portemonnee daarna leeg is. Maar hee, alles voor het prille geluk.

Nu gaat het anders. De eerste paar weken vergat ik af en toe gewoon dat ik niet alles mocht hebben. Vooral toen nog niemand op de hoogte was. Gelukkig kwam ik er steeds op tijd achter, maar toch. Ik weet nog dat ik tijdens een winterse avond van mijn werk zei: ‘doe maar chocomel, want ik moet nog werken’, toen iemand mij de keuze tussen glühwein en warme chocolade gaf. Pas later dacht ik: Jezus, ik had die wijn sowieso niet moeten nemen, werk of niet. Dat dus. Ook heb ik vorige week ‘pas’ de kraamzorg geregeld. Op de website stond heel groot: regel dit vóórdat je 14 weken zwanger bent… En de naam? Daar zijn we nog lang niet over uit. Gelukkig hebben we nog een paar maanden te gaan…

Ik heb wel een vermoeden waar het aan ligt. Die 24/7 tijd die ik bij de kleine jongen had om babykleertjes te kopen en mij volledig in te lezen in allerlei babygeneuzel, wordt nu aan hém besteed. Een 2-jarige peuter die al aardig kan aangeven wat hij wil (en vooral ook: wat niet) vraagt nu eenmaal heel veel aandacht. Dat is volgens mij ook de reden dat deze zwangerschap meer energie kost dan dat het mij oplevert. En bovendien: écht uitslapen/bijtanken is er ook niet meer bij. Ter vergelijking: de vorige keer voelde ik mij superfit en stond ik met 37 weken nog driftig te springen (mwah…) tijdens de wekelijkse bodystep-les. Nu ben ik al blij als ik aan het einde van een werkdag mijn ogen open kan houden.

Het leuke aan de tweede op komst is, dat je het (een soort van) kan delen met de kleine jongen. Hij ‘weet’ inmiddels dat ‘mama een baby in de buik heeft’ en dat hij een ‘broertje of zusje’ krijgt. Hij heeft natuurlijk geen idee wat dat betekent als hij dat zegt. Maar lief is het wel. Zo ook deze week bij de 20-weken echo. Hij mocht mee en we hadden hem uitgelegd dat we naar de baby gingen kijken. Heel even heeft hij een blik op het tv-scherm geworpen (hij zal wel gedacht hebben… ziet een baby er zó uit?!), maar zijn aandacht ging vooral naar al het speelgoed in de kamer. Ook prima natuurlijk.

Wat helaas niet 100% prima was, was de uitslag van die betreffende echo. Hoewel de genderneutrale* baby alles heeft wat het zou moeten hebben, zag de verloskundige toch iets ‘bijzonders’ (haar woorden). En niet op de minste plek in het lichaam: bij het hartje. Dat was dus wel even schrikken. De uitdrukking ‘als het maar gezond is’, krijgt dan toch ineens een andere lading. We werden doorgestuurd naar het ziekenhuis in Alkmaar, waar een gynaecologe uit het VU Amsterdam de echo zou doen.

Zij bevestigde het vermoeden: er zit een (heel) klein gaatje in het hartje. Niets ernstigs, we hoefden ons geen zorgen te maken. Het was zo minuscuul, dat het amper zichtbaar was. En het kan zelfs vanzelf dichtgroeien. Of zo blijven. Maar groter wordt het sowieso niet. Nu moeten we ‘alleen’ nog voor een allerlaatste controle naar het VU zelf, waar dan weer een team van specialisten komt meekijken. Maar dat zal meer een formaliteit zijn. Al met al waren we dus best wel opgelucht en zitten we weer op de blauwe of roze wolk.

*Genderneutraal is de baby natuurlijk niet en wij weten inmiddels of het een hij of een zij is. En net als de vorige keer houden we dat lekker voor ons zelf. Ik ben nu al benieuwd naar de peilingen. Want het plaatje bij deze blog suggereert vast dat het een meisje is. En het feit dat dat we nog geen naam hebben, betekent zeker dat het een jongen is. Toen de kleine jongen op komst was, werd er ook druk gespeculeerd (‘Je draagt het naar voren, het wordt een jongen! En: ‘Oh, ben je zo moe? Het is zeker weten een meisje!’) Een ding is zeker: het is in ieder geval een van de twee. Nog even geduld…


3 reacties op ‘Halverwege

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s