Verbouwperikelen

Na een paar weken radiostilte werd het hoog tijd voor een nieuwe blog. Het was de afgelopen tijd allemaal een beetje veel tegelijk: een boek lanceren en promoten, een huis (ver)kopen, werk, extra werk voor MWords en niet te vergeten: verbouwen. En met nog iets meer dan een maand te gaan tot de verhuizing, kan deze blog alleen maar over dat laatste gaan.

Die radiostilte klopt trouwens niet helemaal. Begin deze maand was ik namelijk live te horen op de radio, bij de West-Friese omroep WEEFF. Na een paar televisiestudio’s van binnen te hebben gezien, vond ik het tijd voor een andere setting. En zo ging ik op 4 maart richting het centrum van Enkhuizen, om daar mijn radiodebuut te maken. Ik schoof aan om te vertellen over Betrapt en over wat ik allemaal nog meer schrijf, zoals deze blog. Het was best een geinige ervaring! Heb je de uitzending gemist? Via deze link kun je het artikel van WEEFF lezen én het fragment terugluisteren.

Goed, terug naar het verbouwen. Want daar zitten we inmiddels middenin. Eerder schreef ik al over onze verhuisperikelen, maar verbouwen is weer een wereld apart. Toen we 12 jaar geleden ons eerste nieuwbouwhuis kochten, werd alles casco opgeleverd. Het huis was af, maar leeg, en dus klaar om ‘aangekleed’ te worden. Alles wat we in en om het huis deden, zorgde er stap-voor-stap voor dat het steeds meer ons huis werd. ‘Opbouwen’ noemen ze dat ook wel. In die fase zitten we nu alleen nog niet.

Nadat we ons nieuwe, bestaande, huis hadden gekocht, hoorden we van veel mensen: “wat mooi, je kunt er zo in!”. In theorie had dat inderdaad gekund. Maar een bestaand huis wil je toch vooral ‘eigen’ maken en dat betekent automatisch dat je dingen gaat veranderen. De een net iets ingrijpender dan de ander.

Een typisch fenomeen bij verbouwen is dat je regelmatig ‘van het een in het ander valt’. Wij dus ook. Want hoewel we vooraf hadden besloten om ‘alleen’ de keuken te vernieuwen, de kinderkamers van nieuw behang en verf te voorzien en het bijgebouw om te toveren tot kantoor/berging, is de lijst met aanpassingen inmiddels veel langer geworden.

Want een nieuwe vloer in de woonkamer leggen is eigenlijk toch wel handiger om meteen te doen, in plaats van over een paar jaar. En als je dan toch een schilder laat komen, dan kun je maar beter gelijk alle muren meenemen. Gelukkig hebben we een aannemer die niet alleen hard werkt (soms sneller dan wij kunnen bijhouden), maar die ook meedenkt. Dus ook op zijn advies zijn een aantal dingen aan het lijstje toegevoegd (én er vanaf gevallen, zo is hij dan ook weer wel).

Ook fijn: als anderen met je meedenken. Zoals vrienden die langskomen of collega’s met goede inzichten. Soms zie je zelf door alle (snelle) beslissingen die je moet nemen in een korte tijd door de bomen het bos niet meer. Een frisse blik van iemand die de boel voor het eerst bekijkt/beoordeelt, is dan best wel welkom en helpt ons enorm.

Wie ons ook enorm heeft geholpen, is de vorige bewoner. Zo heeft hij na de sleuteloverdracht allerlei klussen voor ons opgepakt en afgemaakt, zoals het kappen van bomen, een nieuw kozijn plaatsen en deuren ophangen. De sleutel heeft hij dus pas ingeleverd toen hij écht vertrok. Zó fijn voor ons.

Tot nu verloopt alles volgens planning, met dank aan onze aannemer. Maar óók dankzij mijn wederhelft, die zich ineens heeft ontpopt tot master-regelaar. Hij wist zelf waarschijnlijk ook niet dat hij het in zich had… Normaal gesproken regel ik het meeste thuis, dus daar ben ik wel heel blij mee.

Waar ik minder blij mee ben, is de enorme puinhoop die een verbouwing oplevert. Ze zeggen weleens dat ‘het eerst erger moet worden voordat het beter wordt’ en dat is ook nu zeker het geval. Ik krijg al stress als ons huidige huis een rommel is (met dank aan onze knutsel-grage kinderen), kun je nagaan hoe dit nu voor mij is. Werkelijk óveral zit een witte waas op en in bijna elke hoek van het huis is wel íets gesloopt.

Het liefst kom ik dus zo min mogelijk in het nieuwe huis (grapje natuurlijk), omdat de chaos voor mij niet te overzien is. Gelukkig wéét ik dat het beter wordt, helemaal als volgende week de stukadoor en de schilder komen. En in april worden de nieuwe vloer en keuken geleverd, dus daar kijk ik enorm naar uit.

Voor nu zitten we dus nog even in een georganiseerde chaos, maar het eindresultaat mag er straks zijn. Ik houd mij tot die tijd wel bezig met het opruimen (lees: ontspullen) van ons huidige huis. Spullen die al 10 jaar geen daglicht meer hebben gezien, belanden nu rigoureus en rechtsreeks op de vuilstort of op Marktplaats.

En in mijn geval sinds een week ook op Vinted. Wat een wereld is dát… Genoeg input voor een nieuwe blog in ieder geval 😉

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s